Losowe wpisy

Przedwczesna śmierć ludzi, którzy wydają się zdrowi

Przez to, że umarł we własnym domu, zostały mu oszczędzone przeżycia związane z karetkami, operacja[...]

Skuteczna i sprawdzona interwencja medyczna

Jedną grupę pacjentów poddaje się leczeniu metodą, która stanowi przedmiot badań, a leczenie grupy [...]

ZAPALENIE WYROSTKA ROBACZKOWEGO

Badania anatomo-patologiczne wykazują, że prawidłowy wyrostek robaczkowy opada w znacznym odsetku p[...]

Zapalenie stawów

Zapalenie stawów — reumatoid płoniczy (synovitis scarlatinosa) — występuje niekiedy już w pierwszym[...]

Szczawnica

Wymarzona miejscowość dla kuracjuszy chorujących na choroby układu oddechowego i szukających towarz[...]

W uwzględnieniu wybitnej skłonności nabłonka do przeobrażania się z typowego, właściwego szyjce macicznej, w nietypowy – co odgrywa wielką rolę w patogenezie raka tej okolicy – zaczątków nowotworu należałoby szukać w tych miejscach części pochwowej, gdzie takie przeobrażenie najczęściej występuje, a więc na pograniczu stykających się z sobą nabłonków walcowatego i wielowarstwowego płaskiego, tj. w pobliżu ujścia zewnętrznego kanału szyjki.

Przejawem nieprawidłowego zachowania się nabłonka tej okolicy, a więc jego przemiany histologicznej, będzie odmienny przebieg reakcji glikogenowej komórek nabłonka na jod. Próba ta, zwana próbą Schillera, polega na pędzlowaniu części pochwowej roztworem jodku potasu. Jeśli pokrywający ją nabłonek zachowuje się prawidłowo, partio vaginalis przyjmuje-jak t’o zwykle bywa – barwę ciemnobrunatną (próba pozytywna). Miejsca na części pochwowej, w których doszło do przemiany nabłonka, barwią się natomiast znacznie słabiej lub nic barwią się wcale ze względu na niewielką ilość, a nawet brak glikogenu w nietypowych komórkach nabłonkowych. Nieprawidłowe, słabe zabarwienie wykazują też nadżerki części pochwowej (erosio catarrhalis), jajeczka Nabolha oraz najrozmaitszego rodzaju owrzodzenia (raki). Ale i w razie istnienia stanów przedrakowych (łuszczyca części pochwowej) próba Schillera wypadnie negatywnie, gdyż części portio vaginalis, które wykazują jej cechy kliniczne, będą się barwić słabiej lub nie będą się barwić wcale.

Najczęstsze zmiany w śluzówce części pochwowej, które uważa się za przedrakow’e, polegają na tworzeniu się w obrębie niej odgraniczonych od otoczenia białawych wysepek, tzw. łuszczycy (leukoplakia portionis vaginalis), zgrubień śluzówki, wystających nieco ponad powierzchnię. Jeśli jakimś ostrym narzędziem usunie się białe blaszki tworzącego je nabłonka, odsłania się ich ciemnoczerwone, nierówne, łatwo krwawiące dno, na którego brzegach stwierdzić można jeszcze drobne łuski zrogowaciałych komórek nabłonkowych.

Podejrzenie co do istniejącej zmiany przedrakowej nasuwa również charakterystyczny podział na pola (poletkowanie) pewnych miejsc śluzówki części pochwowej, zresztą również ściśle odgraniczonych od otoczenia. Podział ten uwydatnia się zwłaszcza po pędzlowaniu śluzówki 3% roztworem kwasu octowego.

Leave a Reply

Archiwa