Losowe wpisy

Schorzenie odbytnicy

Do wtórnego schorzenia odbytnicy dochodzi jednak dosyć późno, a więc w ostatnim zwykle jego etapie.[...]

KOMIZM

Seksuologia społeczna się osiągnąć inaczej, jak tylko wprowadzając tematykę seksualną, i związany z[...]

TYŁOPOCHYLENIE I TYŁOZGIĘCIE MACICY

Pośrodkowe położenie macicy sprawia -jak już poprzednio wspomniano, że przemieszczenia jej powodują[...]

Nadnerczopodobne guzy jajnika

Mikroskopowo nadnerczaki jajnika są litymi, niewielkimi guzami nieregularnego kształtu, których zna[...]

Stosowanie leków alkalizujących

Nefropatia polekowa może mieć charakter przede wszystkim czynnościowy, zależny od pogorszenia ukrwi[...]

Preparaty glikozydów naparstnicy, choć coraz częściej zastępowane przez różne nowe leki przećiwarytmiczne, nadal znajdują zastosowanie w leczeniu niemiarowości nadkomorowych (migotania i trzepotania przedsionków oraz częstoskurczu nadkomorowego), a czasem także komorowych, zwłaszcza tych, które przebiegają z niewydolnością lewej komory. Przy stosowaniu tej grupy leków należy jednak brać pod uwagą wzrost zapotrzebowania mięśnia serca na tlen, co może zaostrzyć niewydolność wieńcową, a nawet powodować wystąpienie nowych zaburzeń rytmu [19].

Dezlanozyd (Lanatosid C, Cedilanid). Jest on najczęściej stosowanym lekiem z grupy glikozydów naparstnicy, zwłaszcza u chorych z ostrą niewydolnością lewej komory, przebiegającą z niemiarowością. Decydują o tym jego walory: względne bezpieczeństwo i dobra tolerancja. Dawka początkowa dożylna mieści się zazwyczaj w granicach 0,4-1,2 mg dla chorych uprzednio nie digitalizowanych potem 0,4 mg po 2 – 4 h zależnie od potrzeby. Działanie dezlanozydu rozpoczyna się 10 – 30 min od podania leku, przy czym maksymalne działanie uzyskuje się po 2-3 h, Pełne nasycenie glikozydami naparstnicy następuje zazwyczaj po podaniu 16 mg. Dalsze stosowanie leku może być dożylne – 0,2 – 0,4 mg dziennie lub doustne – 0,5 mg przez 2 – 3 dni.

Leave a Reply

Archiwa