Najnowsze wpisy

Losowe wpisy

Włókniejące zapalenie błon surowiczych

Zaburzenia oczu, które wydają się najbardziej charakterystyczne i swoiste dla zespołu oczno-śluzówk[...]

Doustne środki antykoncepcyjne

Rozpatrywany też jest wpływ stosowania doustnych środków antykoncepcyjnych na rozprzestrzenianie si[...]

Przewlekły nieżyt gardła

Przewlekły nieżyt gardła. U dzieci i niemowląt spostrzegamy prawie wyłącznie przewlekły nieżyt gard[...]

CHOROBY KRTANI

Z wad rozwojowych występuje dosyć często i prawie wyłącznie u niemowląt małych zaburzenie w prawidł[...]

Szczawnica

Wymarzona miejscowość dla kuracjuszy chorujących na choroby układu oddechowego i szukających towarz[...]

Do zakładania szwów na ranę używa się małych igieł z oczkiem lub sprężynującym uszkiem, przez które przewleka siL materiał, do szycia. Igły podczas zakładania szwów chwyta się w specjalne imadła, tzw. igłotrzymacze (ryc. 115 c). Zaopatrzone są one w dziobki z poprzecznymi nacięciami ułatwiającymi mocne uchwycenie igły, a ramiona w sprężynę rozwierającą i zamek zatrzaskowy. Igłę chwyta się imadłem ‚w odległości 1U od uszka, co ułatwia szycie i zapobiega pękaniu igły.

W celu rozwarcia obu łuków zębowych — górnego i dolnego w przypadku utrudnionego otwierania ust (szczękościsk) używa się szczęko- rozwieraczy (ryc. 115 d, e). Mogą one mieć kształt gumowego klina z poprzecznymi nacięciami lub ramion rozwieranych za pomocą śruby (typ Heister), czy też kleszczy z zamkiem zatrzaskowym (typ Roser-König). Pierwsze rozwierają zęby płynnie, drugie skokowo. Końce szczękorozwie- raczy są spłaszczone z poprzecznymi nacięciami i wprowadza się je pomiędzy zęby górne i dolne. Dla zabezpieczenia przed nagłym zamknięciem jamy ustnej przez pacjenta w czasie wykopywania zabiegów stomatologicznych, szczególnie u dzieci, używa się palca metalów e- ,g o, który wprowadza się pomiędzy zęby (ryc. 115 f).

Leave a Reply

Archiwa