Najnowsze wpisy
    System reklamy Test

Losowe wpisy

METODY BADANIA

Badanie przedmiotowe polega na zastosowaniu pewnych metod, umożliwiających stwierdzenie stanu, wygl[...]

Zespół powstających uczuć

W następnej fazie ewolucji potrzeby kontaktu emocjonalnego obiektem uczuć staje się osobnik płci pr[...]

Wpływ przysadki na różnicowanie narządów płciowych

Jost (1954) badał również wpływ przysadki na różnicowanie płciowe. Stwierdził on, że u zdekapitowan[...]

OSTRE ZAPALENIA GARDŁA I MIGDAŁKÓW

Angina nieżytowa występuje niezależnie od wieku dziecka. Objawy podmiotowe jak w grypie dołącza się[...]

Kary za prostytucje

Kwestia karalności (czy bezkarności) prostytucji jest regulowana według różnych systemów. System pr[...]

Do zakładania szwów na ranę używa się małych igieł z oczkiem lub sprężynującym uszkiem, przez które przewleka siL materiał, do szycia. Igły podczas zakładania szwów chwyta się w specjalne imadła, tzw. igłotrzymacze (ryc. 115 c). Zaopatrzone są one w dziobki z poprzecznymi nacięciami ułatwiającymi mocne uchwycenie igły, a ramiona w sprężynę rozwierającą i zamek zatrzaskowy. Igłę chwyta się imadłem ‚w odległości 1U od uszka, co ułatwia szycie i zapobiega pękaniu igły.

W celu rozwarcia obu łuków zębowych — górnego i dolnego w przypadku utrudnionego otwierania ust (szczękościsk) używa się szczęko- rozwieraczy (ryc. 115 d, e). Mogą one mieć kształt gumowego klina z poprzecznymi nacięciami lub ramion rozwieranych za pomocą śruby (typ Heister), czy też kleszczy z zamkiem zatrzaskowym (typ Roser-König). Pierwsze rozwierają zęby płynnie, drugie skokowo. Końce szczękorozwie- raczy są spłaszczone z poprzecznymi nacięciami i wprowadza się je pomiędzy zęby górne i dolne. Dla zabezpieczenia przed nagłym zamknięciem jamy ustnej przez pacjenta w czasie wykopywania zabiegów stomatologicznych, szczególnie u dzieci, używa się palca metalów e- ,g o, który wprowadza się pomiędzy zęby (ryc. 115 f).

Leave a Reply

Archiwa