Losowe wpisy

Zachowanie kopulacyjne ssaków

Z największą różnorodnością zachowań kopulacyjnych spotykamy się u ssaków. U wszystkich gatunków mo[...]

Leczenie choroby wieńcowej za pomocą LBA

W odróżnieniu od zaburzeń miarowości serca, pozwala z reguły ostrożnie i stopniowo zwiększać dawki [...]

Podstawa żywotności intelektualnej i witalnej u starszych osób

Krótko mówiąc - ci pierwsi żyją lepiej. Ruch ma również korzystny wpływ na przysadkę i nadnercza. S[...]

Preparaty glikokortykosteroidów

Wynik działania glikokortykosteroidów zależy od czasu wchłaniania, okresu półtrwania, stopnia wiąza[...]

Zmiany kiłowe drugiego i trzeciego okresu

Zmiany kiłowe drugiego okresu występują u kobiet albo w postaci typowych grudek sączących lub kłyk-[...]

Właściwymi efektorami w obwodowych komórkach docelowych są sterydowe hormony płciowe. Podczas gdy hormony peptydowe nie muszą dla wykonania swoich czynności wnikać do komórki, a wystarcza im jedynie wiązanie ze swoistymi receptorami błony komórkowej, hormony sterydowe wnikają do komórki. Nie ustalono dotychczas, czy przejście to jest jedynie biernym transportem wynikającym z różnicy stanu skupienia czy też chodzi tu o transport aktywny.

Po przeniknięciu do komórek w narządzie docelowym hormony sterydowe wchodzą w interakcję ze swoistymi białkowymi receptorami cyto- plazmy. W większości przypadków hormon wydzielany przez gruczoł płciowy i transportowany do komórki oddziaływuje na te receptory bezpośrednio. W przypadku testosteronu charakterystyczne jest, że w niektórych komórkach docelowych najpierw następuje konwersja testosteronu na dwuhydrotestosteron, będący dla tych komórek właściwym hormonem. Hormon wiąże się z receptorem cytosolowym w trakcie tworzenia układu hormon-receptor. Ten układ receptorowy ulega aktywizacji forma aktywna jest stabilizowana dzięki związaniu ze sterydem. W komórkach docelowych aktywizuje się pewna liczba receptorów, wiązanych przez hormony sterydowe. Liczba receptorów może wynosić kilka tysięcy, a nawet sięgać aż 100 000 dla komórki. Liczba układów receptorowych w komórce, ich zdolność wiążąca, powinowactwo chemiczne białka i sterydu oraz szybkość dysocjacji układu — to czynniki decydujące o wielkości reakcji biologicznej na impuls hormonalny.

Leave a Reply

Archiwa