Najnowsze wpisy

Losowe wpisy

Kamptokormia

Kamptokormia (camptocormia) opisywana już w 1837 roku przez Brodiego, stanowi szczególną postać his[...]

Zapalenie stawów

Zapalenie stawów — reumatoid płoniczy (synovitis scarlatinosa) — występuje niekiedy już w pierwszym[...]

Przewlekły nieżyt gardła

Przewlekły nieżyt gardła. U dzieci i niemowląt spostrzegamy prawie wyłącznie przewlekły nieżyt gard[...]

Wtórna gruźlica sutka

Pozostawienie sutka w spokoju jest najlepszym sposobem leczenia tego rodzaju zapalenia u noworodków[...]

Badania nad zjawiskiem pedofilii - ciąg dalszy

Jak widać, różne próby wyprowadzenia ogólnych ocen w kwestii istoty i genezy pedofilii rozbijają si[...]

W odróżnieniu od pęcherzyków znamiennych dla torbielkowatego zwyrodnienia jajnika torbiele pęcherzyka Graafa są pokaźniejszych rozmiarów i mogą dochodzić do wielkości pięści. Wysterczają one do jamy brzusznej, ale pozostają w łączności z zachowaną jeszcze resztą jajnika. Ściany ich są cienkie, gdyż uległy rozciągnięciu przez gromadzący się jasny, surowiczy lub wskutek domieszki krwi różowo, a nawet brunatno podbarwiony płyn.

Sposób powstawania torbieli pęcherzyka Graafa nie jest jasny. Niektórzy badacze uważają ją za typową torbiel retencyjną, inni decydujące znaczenie w tworzeniu się jej przypisują wzmożonemu przesiękowi oraz zaburzeniom hormonalnym.

Torbiele pęcherzyka Graafa występują zwykle pojedynczo. Jeśli w obrębie jajnika mieści się ich więcej, jedna torbiel zwykle urasta do większych rozmiarów. Przegrody między torbielami, utworzone z cienkiej warstwy tkanki łącznej, łatwo wówczas ulegają zanikowi pod wpływem ucisku największej z nich, co w końcu prowadzi do połączenia się komór, a tym samym zmniejszenia ich liczby.‘.

Ściana torbieli pęcherzyka Graafa jest utworzona z tkanki łącznej, przy czym warstwa zewnętrzna zawiera przeważnie włókna łącznotkankowe, a wewnętrzna elementy komórkowe i naczynia krwionośne. Wnętrze torbieli wyścielają komórki ’ nabłonkowe warstwy ziarnistej. W torbielach większych nie można jednak rozróżnić tych szczegółów mikroskopowych, gdyż warstwa nabłonkowa wnętrza torbieli zupełnie zanika.

Torbiel pęcherzyka Graafa nie daje żadnych objawów. Cienkie jej ściany mogą łatwo ulec pęknięciu (np. podczas badania ginekologicznego), po czym torbiel zapada się i znika._

W ścianach nawet większych torbieli pęcherzyka Graafa nie można wykazać śladów bujania elementów komórkowych. Zdarzają się jednak postacie przejściowe między typową torbielą pęcherzyka Graafa a nabłonkowymi guzami jajnika (cystoma serosum ovarii simplex). W przypadkach takich komórki nabłonka wyścielającego wnętrze torbieli wykazują zdolność wytwarzania wydzieliny i skłonność do rozrastania się.

Leave a Reply

Archiwa